International Islamic University Malaysia

KİM KORKAR MALEZYA'DAN?

17.12.2007 -Kategori: Malezya ile ilgili

TÜRKİYE’DE ASIK SURATLAR KORKUTTU BENİ...  BİRAZ MALEZYA OLSAK

Dört yıla yakın Malezya’da yaşamamı sağlayan öğrencilik hayatımdan sonra Türkiye’ye döndüğümde beni en çok zorlayan sokaktaki huzursuz, mutsuz yüzler oldu. Gülümsemek yasak sanki güzel ülkemin insanlarına. Oysa Malezya’da alıştığım, hayatın koşturmacası içindeki insanların hem yabancılara, hem birbirlerine bir tebessümü çok görmedikleri; bu nezaket kültürüyle farklılıklara açık bir hoşgörü toplumu inşa etmeye tabandan başladıklarıdır. Malezya’ya çıkartma yapan medya mensuplarımızın Türk halkına gösterdikleri Malezya’yı, gazetelerdeki eksik ve yanlış haberleri sayesinde; Güneydoğu Asya’daki her dem barışçıl politikalarıyla bilinen, Türkiye dostu, IMF karşıtı bağımsız duruşuyla 1997 Asya ekonomik krizinden çıkıp Asya Kaplanı olabilmiş, teknoloji, modern hayat ve İslam’ı birbirinden ayrı tutmayan, yılların sömürülmüşlüğünden başı dik bir millet yaratıp 31 Ağustos 2007’de bağımsızlığını 50. kez kutlayan Malezya; ne yazık ki birkaç gün içinde kameralara çarpan görüntüler ve fotoğraf altlarına iliştirilen yorumlardan ibaret olacak hafızalarda… Peçeli bir Arap turistin fotoğrafı çekilerek “Burası Malezya! Korkun buradan!”, diye halkımıza bir ülkeye, bir millete, bir kültüre karşı düşmanlık besleme çağrısında bulunulduğu gibi, ordaki bir turisti de yerel halktan göstererek Türk insanı kandırılıyor. Her yıl Arap turistlerin rahatça dolaştıkları bu ülkeye bıraktıkları döviz girdisi ise, fotoğrafı anlamsızlaştıran bir diğer unsur.   

KİM KORKAR MALEZYA’DAN!

Türkiye’nin Malezya olması için dünyanın en uzun kulesi olamasa da en azından “enler” listesine girecek bir başarıya sahip olması gerekiyor (bkz. Petronas Twin Towers, KL Tower). Uzaya astronot göndermeye hazırlanması lazım, oruçlu ya da oruçsuz. Bilim ve teknoloji merkezleri kurarak hem çocuklara hem büyüklere öğretici ve eğlenceli hizmetler sunulmalıdır (bkz. Petroscience). Doğal güzelliklerimiz ve kültürel zenginliklerimiz tahrip edilmeden iç ve dış turizme açılmalıdır (bkz. Fire Fly Park, Botanic Garden). Halkın alım gücü arttırılmalıdır. Eğitim’de kalite, çeşitlilik ve yüksek verim amaçlanmalıdır…

Malezya bir üniversiteler ülkesi; pek çok tanınmış yabancı üniversitenin şubesi bulunuyor. Öğrenciler başarıları, mesleki eğilimleri ve bütçeleri doğrultusunda istedikleri üniversitede istedikleri kıyafette okuyabiliyorlar. Türkiye’de birilerinin ısıtıp ısıtıp her fırsatta gündeme getirdiği Malezya Uluslararası İslam Üniversitesine gelince;  dünyanın yaklaşık doksan ülkesinden öğrencisi bulunan bu üniversite ISO 9001:2000 kalite belgesine sahip, her yıl buluş ve icatlarla öğrencileri dereceler kazanıyor, münazara ve hitabet yarışmalarında zirveye yerleşiyorlar. Kıyafet yasağının keyfi uygulamalarla sürdüğü ve türlü kılıflarla gerekçelendirilmeye çalışıldığı güzel ülkemin eli çuvaldızlı, hayatında iğne yememiş insanlarının Malezya’da dini eğitim veren okullar dışında her yerde herkesin istediği kıyafeti giymekte serbest olduğu gerçeğini gözden kaçırmaması gerek.  Türkiye’nin Malezya olması için bizde de herkese kıyafet özgürlüğü tanınması lazım gelir ki bu birilerini hayli rahatsız eder, hatta korkutur. Benim özgürlük alanım senin fobi alanına girdiği içindir ki özgürlükler prangaya vurulmalı, özgürlük girişimlerinin ardından niyet okumaları yapılmalıdır. Yoksa; bugünün Türkiyesi, yarının Malezyası olmasın sakın…

Malezya federal sistemle ve anayasal monarşiyle yönetilen, yani bizden çok farklı, çok dinli, çok ırklı, çok dilli, çok kültürlü bir ülke. İngilizlerin sömürgecilik faaliyetleriyle beraber Çin’den ve Hindistan’dan getirdiği çok sayıda toprak işçisi artık Malezya vatandaşıdır. Nüfusun yüzde altmış kadarını Müslüman Malaylar oluşturur. Malay olmak Müslüman olmakla özdeşleşmiştir. Yüzde otuz kadar Çinli vardır ve büyük çoğunluğu Budist’tir. Yüzde on kadar da Hintli vardır ve onların da çoğu Hindu’dur. Çinli ve Hintlilerden az sayıda Hıristiyan ve Müslüman da vardır. Bu çeşitliğin sokaktaki yansımasına baktığımızda cami ile Hindu tapınağının yan yana inşa edilebildiğini, kimsenin birbirini dininden ötürü baskı altında tutmadığını, saresini sarmış Hintli bir kadının da başörtülü bir Malayın da haklarının korunup gözetildiğini görüyoruz. Her kültürün dini bayramlarında resmi tatil ilan ediliyor, Kral ve Kraliçe tarafından tebrik mesajı veriliyor, her dinin mensubunun ibadet hakkı gözetiliyor. Dini eğitim veren okullarda (Müslüman, Hıristiyan), farklı dillerde (Mandarin, İngilizce, Arapça) eğitim imkânı da mevcut. Malezya’da başörtüsü şehirdeki kadının tercihi. Köylerine gittiğiniz zaman pek rastlamazsınız örtüye. Kentli kadının parçasıdır başörtüsü, ya da türban bizdeki tartışmalı adıyla. Başı örtülü kadın hayatın her alanında görünür ve bundan da ne kimse gocunuyor, ne de kendini baskı altında hissediyor. Hatta geleneksel İslam kültürünün yaşatılma çabalarına rağmen,  batılı hayat tarzına teslim İngiliz neo-kolonyalizminin tezahürü var Malezyalı gençlik üzerinde.  İnsanlar yaptıkları, yapabilecekleri işe, topluma sundukları, sunacakları hizmete göre değerlendiriliyorlar. Ama ne yazık ki toplumumuzda modern olmanın ölçütü batı tarzı kıyafet ve saçların açık olmasıyla bir tutulmuş sınırlı beyinlerce. Topluma öğretilmiş kodları değiştirmek zordur evet, ama burada aydının ezberlenmiş kodları var değişmesi gereken; Anadolu’yu aşağılayan, halkına güvenmeyen, başkasının özgürlüğünden rahatsız, türban fobisi olan, dinine küs, kaygılı, ama çözümsüz.   Türkiye Malezya olur mu olmaz mı tartışmalarının ardında Malezya’nın gerçeklerine de kendi toplumuna da yabancı zihinler, amacın üzüm yemek değil bağcıyı hırpalamak amacı olduğu aşikâr.                     Tubanur Sönmez